Waarom is het willen een actie van het primair verstand. Waarom kan het willen als verlangen geen plaats vinden in de wil. Een gedeelte van de wil kan dan als bewust worden beschouwd. Er zijn zelfs veel verlangens die sluimeren, waarvan men zich niet bewust is, die men verdrongen of gesublimeerd heeft en die dan eerder een plaats vinden bij de onbewuste wil.

Het willen is meer dan verlangen of wensen. Men kan iets verlangen waarvan men weet dat het onbereikbaar is en dan blijft het bij dagdromen. De bewuste wil zet juist aan tot handelen en ondervindt daarin zijn beperkingen. Peter Bieri formuleert het als volgt in "Het handwerk van de vrijheid" (Over de ontdekking van de eigen wil): "Een wil is een wens die tot handelen leidt wanneer de omstandigheden het toestaan en er niets tussen komt." De wil wordt ook niet alleen langs gevoelens door behoeften gestuurd maar ook door onze geschiedenis die ons karakter heeft gevormd. De bewuste wil neemt een veel belangrijker plaats in onze essentiële psychische functies dan blijkt uit het schema.

De soort moet in stand gehouden worden. Een natuurlijk gedrag om de levenswil door de geven in de vorm van nieuw leven. De soort in stand houden betekent de levenswil, wil tot leven, in stand houden. Flora en fauna zijn continu werkende de soort in stand te houden, de levenswil door te geven. Daardoor is ieder individueel leven, plant, boom, vis, aap, mens ontstaan. Miljoenen, miljarden zaad en eicellen ontstaan om de soort in stand te houden. Lukt dat niet dan evolueert de soort in een andere soort om levenswil door te geven. Wil tot leven is de oerdrang die leven doet ontstaan. Andere verklaringen, redeneringen zijn verzonnen. Deze zijn verzonnen om de eenvoudigste, meest voor de handliggende en daardoor de beste, te verbloemen. De vertwijfeling slaat dan toe, met: ‘Het kan toch niet zo zijn dat wij alleen maar leven om leven door te geven? Er moet toch meer zijn?’ Het enige zijn van leven heeft als doel leven doorgeven. Als die taak heeft plaatsgevonden, de doorgeeftaak, kan de levende sterven. De taak is volbracht.

De vraag: Waar is wil gelokaliseerd?

Spinoza noemde dit de conatus van elk wezen. Als gevolg hiervan en als gevolg van de vier principes van de evolutie zijn er soorten. Je moet oorzaak en gevolg niet omdraaien. Soorten zijn menselijke constructen, hiermee ordenen wij de wereld om ons heen of het nu dingen zijn of biologische entiteiten. Plato noemde de ordeningen ideeën en Linnaeus noemde ze soorten. In de biologie zijn het vaag begrensde populaties, die tot vruchtbare voortplanting in staat zijn.
Maar ik dwaal af. Ik denk niet dat de wil ergens gelokaliseerd is, zoals Descartes aannam dat de ziel in de pijnappelklier zetelde.
Wellicht is hij in de zon gezeteld, die de Aarde met zijn totale energiespectrum voortdurend en al 4,5 miljard jaar geselt.